Środa, 27 Maja

Pierwszy list św. Piotra 1,18-25.

Najmilsi: Wiecie, że z odziedziczonego po przodkach waszego złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem,
ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy.
On był wprawdzie przewidziany przed stworzeniem świata, dopiero jednak w ostatnich czasach się objawił ze względu na was.
Wyście przez Niego uwierzyli w Boga, który wzbudził Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu.
Skoro już dusze swoje uświęciliście, będąc posłuszni prawdzie celem zdobycia nieobłudnej miłości bratniej, jedni drugich gorąco czystym sercem umiłujcie.
Jesteście bowiem ponownie do życia powołani nie z ginącego nasienia, ale z niezniszczalnego, dzięki słowu Boga, które jest żywe i trwa.
Każde bowiem ciało jak trawa, a cała jego chwała jak kwiat trawy: trawa uschła, a kwiat jej opadł,
słowo zaś Pana trwa na wieki. Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę.

Księga Psalmów 147,12-13.14-15.19-20.

Chwal, Jeruzalem, Pana,
wysławiaj twego Boga, Syjonie!
Umacnia bowiem zawory bram twoich
i błogosławi synom twoim w tobie.

Zapewnia pokój twoim granicom
i wyborną pszenicą ciebie darzy.
Zsyła na ziemię swoje polecenia,
a szybko mknie Jego słowo.

Oznajmił swoje słowo Jakubowi,
Izraelowi ustawy swe i wyroki.
Nie uczynił tego dla innych narodów,
nie oznajmił im swoich wyroków.

Ewangelia wg św. Marka 10,32-45.

Uczniowie byli w drodze, zdążając do Jerozolimy. Jezus wyprzedzał ich, tak że się dziwili; ci zaś, którzy szli za Nim, byli strwożeni. Wziął znowu Dwunastu i zaczął mówić im o tym, co miało Go spotkać:
«Oto idziemy do Jerozolimy. A tam Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i uczonym w Piśmie. Oni skażą Go na śmierć i wydadzą poganom.
I będą z Niego szydzić, oplują Go, ubiczują i zabiją, a po trzech dniach zmartwychwstanie».
Wtedy podeszli do Niego synowie Zebedeusza, Jakub i Jan, i rzekli: «Nauczycielu, pragniemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy».
On ich zapytał: «Co chcecie, żebym wam uczynił?»
Rzekli Mu: «Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie».
Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?»
Odpowiedzieli Mu: «Możemy». Lecz Jezus rzekł do nich: «Kielich, który Ja mam pić, wprawdzie pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie.
Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale dostanie się ono tym, dla których zostało przygotowane».
Gdy usłyszało to dziesięciu pozostałych, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana.
A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich: «Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę.
Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym.
A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich.
Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu».

Św. Efrem

„Jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich” (Mt 26,39). Dlaczego zganiłeś Szymona Piotra, który mówił: „Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie !” (Mt 16,22), który sam teraz mówisz: „Jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich”. Wiedział dobrze , co mówił swemu Ojcu, i że było możliwe, by ten kielich został oddalony, ale przyszedł go wypić za wszystkich, aby w ten sposób wywiązać się z długu, którego śmierć proroków i męczenników nie mogła spłacić. Ten, który opisał swoją śmierć u proroków i zapowiedział tajemnicę swej śmierci przez sprawiedliwych, nie odmówił wypicia tego kielicha, kiedy nadszedł czas śmierci. Gdyby nie chciał go wypić, ale odtrącić, to nie porównałby swego ciała do świątyni w tym słowie: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo” (J 2,19); nie powiedziałby synom Zebedeusza: „Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić” i jeszcze: „Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie” (Łk 12,50).
„Jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich”. Powiedział to ze względu na słabość, w którą się przyodział, nie na niby, lecz naprawdę. Skoro stał się małym i rzeczywiście przybrał naszą słabość, to powinien był się obawiać i chwiać w swojej słabości. Przyoblekł się w ciało, przyjął słabość, jadł, kiedy był głodny, był zmęczony pracą, ogarnięty snem – dlatego musiało dokonać się to wszystko, co dotyczy ciała, kiedy nadszedł czas śmierci. […]
Aby, przez swoją Mękę, przynieść ulgę uczniom, Jezus odczuwa to, co oni odczuwają. Wziął na siebie ich strach, żeby im pokazać, przez podobieństwo swojej duszy, że nie należy przechwalać się na temat śmierci, zanim się jej nie doświadczy. Jeśli jednak ten, który niczego się nie obawia, przestraszył się i błagał o uwolnienie, chociaż wiedział, że było to niemożliwe, o ileż więcej trzeba, by inni trwali na modlitwie przed pokusą, by być od niej uwolnionymi, kiedy się pojawi. By dodać odwagi tym, którzy boją się śmierci, nie ukrył własnej obawy, żeby wiedzieli, że ten strach nie prowadzi ich do grzechu, od chwili, kiedy w niej nie trwają. „Nie, Ojcze – mówi Jezus – jak Ja chcę, ale jak Ty – niech umrę, by dać życie za wielu”.