Środa, 22 Kwietnia

Dzieje Apostolskie 8,1b-8.

Po śmierci Szczepana wybuchło wielkie prześladowanie w Kościele jerozolimskim. Wszyscy, z wyjątkiem apostołów, rozproszyli się po okolicach Judei i Samarii.
Szczepana zaś pochowali ludzie pobożni z wielkim żalem.
A Szaweł niszczył Kościół, wchodząc do domów, porywał mężczyzn i kobiety i wtrącał do więzienia.
Ci, którzy się rozproszyli, głosili w drodze słowo.
Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa.
Tłumy słuchały z uwagą i skupieniem słów Filipa, ponieważ widziały znaki, które czynił.
Z wielu bowiem opętanych wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste, wielu też sparaliżowanych i chromych zostało uzdrowionych.
Wielka zaś radość zapanowała w tym mieście.

Księga Psalmów 66(65),1-3a.4-5.6-7a.

Z radością sławcie Boga wszystkie ziemie,
opiewajcie chwałę Jego imienia,
cześć Mu wspaniałą oddajcie.
Powiedzcie Bogu: «Jak zadziwiające są Twe dzieła!

Niechaj Cię wielbi cała ziemia i niechaj śpiewa Tobie,
niech Twoje imię opiewa».
Przyjdźcie i patrzcie na dzieła Boga:
zadziwiających rzeczy dokonał wśród ludzi!

Morze na suchy ląd zamienił,  
pieszo przeszli przez rzekę.
Nim się przeto radujmy!
Jego potęga włada na wieki.

Ewangelia wg św. Jana 6,35-40.

Jezus powiedział do ludu: «Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie.
Powiedziałem wam jednak: Widzieliście Mnie, a przecież nie wierzycie.
Wszystko, co Mi daje Ojciec, do Mnie przyjdzie, a tego, który do Mnie przychodzi, precz nie odrzucę,
ponieważ z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić swoją wolę, ale wolę Tego, który Mnie posłał.
Jest wolą Tego, który Mnie posłał, abym nic nie stracił z tego wszystkiego, co Mi dał, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym.
To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne. A Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym».

Święta Hildegarda z Bingen

Każda rozumna dusza czerpie swoje źródło z prawdziwego Bogu: musi wybrać to, co jej odpowiada i odrzucić to, co jej się nie podoba, ponieważ zna w głębi siebie, co jest dobre, a co złe. Bóg, który jest jedyny, stworzył s energii swojego serca dokładne i wyjątkowe dzieło. I to dzieło pomnożył w cudowny sposób. Ponieważ Bóg jest żywym ogniem, ogniem, dzięki któremu oddychają dusze. Ogniem, który istnieje przed początkiem, który jest początkiem i czasem czasów. Boża wola przenika całkowicie zniszczalny świat i tam wskazuje na kres świata – wieczność.
Wszechmoc Boga cechuje się pełnią umiarkowania opartego na równowadze; nie ma ona ani początku, ani końca i dysponuje pełnią możliwości, by zrealizować wszystko, czego pragnie, bez żadnego wyjątku. Do doskonałości, która pozwala mocy Bożej podporządkować sobie wszystko, dołącza się miłość, niczym rodzaj spokoju w działaniu: miłość bowiem doskonale wypełnia wolę Bożą – źródło pokoju. Miłość odziewa się jednak w różne szaty, równie liczne, jak cnoty działające w człowieku: miłość jest źródłem wszelkiego dobra. Człowiek musi skierować ku temu prawdziwemu słońcu wszystkie intencje swojego serca.
To właśnie w tym spojrzeniu miłości objawia się przedwiedza Boga: miłość i przedwiedza współgrają ze sobą. Człowiek, który decyduje się poddać miłości, kocha to, co jest w Bogu, kontempluje Boga w czystości swojej wiary, nie ofiarowuje Mu niczego śmiertelnego, ale już teraz się osiedla w niebiańskich radościach, a Bóg od wieczności przewidział, że przyjdzie do Niego.