Środa, 6 Maja

Pierwszy list do Koryntian 15,1-8.

Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie.
Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam głosiłem. Bo inaczej na próżno byście uwierzyli.
Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy,
że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem;
i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu,
później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli.
Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom.
W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi.

Księga Psalmów 19(18),2-5.

Niebiosa głoszą chwałę Boga,
dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi,
noc nocy wiadomość przekazuje.

Nie są to słowa ani nie jest to mowa,
których by dźwięku nie usłyszano.
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi,
ich słowa aż po krańce świata.

Ewangelia wg św. Jana 14,6-14.

Jezus powiedział do Tomasza: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.
Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście».
Rzekł do Niego Filip: «Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy».
Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: „Pokaż nam Ojca”?
Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł.
Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie — wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła!
Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, a nawet większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca.
A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu.
O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię».

Św. Augustyn

„Budowla Jego jest na świętych górach: Pan miłuje bramy Syjonu” (Ps 87, 1-2). „Jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus” (Ef 2,19-20). Chrystus – kamień węgielny i góry – apostołowie oraz wielcy prorocy tworzą jeden rodzaj żywej budowli. Ta żywa budowla ma jeden głos, który rozbrzmiewa teraz w waszych sercach. To Bóg, zręczny rzemieślnik, posługuje się moją mową, by ponaglić was do zajęcia miejsca w tej konstrukcji – jak kamienie ciosane o równych bokach. […]
Zauważcie formę kamienia idealnie kwadratowego – jest ona na obraz chrześcijanina. Chrześcijanin, choć odczuwa pokusy, nie upada. Może być gwałtownie popchnięty, w pewien sposób przewrócony, ale nie upada. Bo z jakiejkolwiek strony byście nie odwrócili kwadratowego kamienia, to zawsze on stoi. Bądźcie zatem podobni do tych kamieni, gotowi na wszelkie ciosy, a jaka by nie był siła, która was popchnie, to nie traćcie równowagi. […]
Wznosicie się, by zająć miejsce w tej budowli poprzez szczere życie chrześcijańskie, wiarę, nadzieję i miłość. Święte miasto składa się ze swoich mieszkańców – ci sami ludzie są zarazem kamieniami i obywatelami, bo te kamienie są żywe. Pismo mówi: „Wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia” (1 P 2,5). Dlaczego apostołowie i prorocy są fundamentami miasta? Bo ich powaga wspiera naszą słabość. Przez nich wchodzimy do królestwa Bożego; oni są dla nas głosicielami zbawienia. A kiedy wchodzimy przez nich do miasta, to wchodzimy tam przez Chrystusa – bo On sam jest bramą (J 10,9).